Ef það er eitthvað sem ég HATA þá er það þetta helvítis innanlandsflug . Það klikkar aldrei , það er alltaf seinkun !! Ég er ekki að tala um 5 eða 10 mínútur , heldur hálftími til klukkutími og stundum meira.

Þessa stundina sit ég á veitingateríunni á Reykjarvíkur flugvelli , á Hot Spot og er að blogga !

Why ?

Jújú.. ég átti að taka flug heim til Siglufjarðar kl. 18:30 en vegna "örlitlar" seinkunar er 40 mínútna seinkun sem "hugsanlega" getur lengst , eða það sagði skrækróma maðurinn við innritunarborðið.

Ok , sagði ég , en hugsaði honum þegjandi þörfina og sýndi "gleði" mína með morðaugnaráði og hroka , en sá að mér og baðst afsökunar því ekki var þetta hans sök .

Þá voru góð ráð dýr .. Hvað á ég að gera í klukkutíma hugsaði ég . Hvernig væri að skella sér á einn öl á Teríunni , því ekki þarf ég að fljúga vélinni .. vonandi.

Ég tróðst í gegnum röðina með ferðatölvuna hangandi utan á mér og rak hana í mann og annann , tók einn öl úr kælinum og setti hann á borðið !

Þar tók á móti mér jussa sem eflaust fitnar við að horfa á sætabrauðið og segir "750 kr , fleira "

"NEI TAKK " sagði ég , "ég ætla að sleppa þessu , ég borga ekki 750 kr fyrir einn helvítis bjór , kemur ekki til greina" og stunsaði í burtu með tölvuna á bakinu og hélt áfram að berja henni utan í fólk .

Það þarf ansi mikið til að mér blöskri verðlag og hvað þá að ég tými ekki að kaupa mér bjór , sem ég leyfi mér við hvaða aðstæður , þótt fjárhagurinn sé ekki alltaf góður.

Verðin hérna í teríunni eru ekkert eðlileg , sá sem stjórnar verðlagningunni hlýtur að vera talnablindur. Til dæmis kostar -

Malt í gleri - 250 kr.
1/2 ltr gos - 220 kr.
Svali - 150 kr.
Bjór 33 cl - 550 kr.
Bjór 50 cl - 750 kr.

Þannig að núna sit ég eins og áður segir á teríunni , með lappan upp á borði og að röfla á blogginu mínu um ekkert sem skiptir máli enn eina ferðina .

ps. Það er spurning hvort að maður "Gúggli" hvernig á að lenda flugvél , ef sú staða kæmi upp , því ekki er ég undir áhrifum áfengis þótt glaður hefði viljað.

kv . ggs

Jæja... þá er það smella á .. Gestur númer 40.000 er væntanlegur innan tíðar

Sá sem verður nr. 40.000 fær veglega gjöf  - en þarf þó að sanna mál sitt með screenshot sem hann getur sent á gautisv@visir.is

kv. ggs

.

.

 

VARÚÐ !

.

Þessi færsla er mjööög löng , þannig að veldu þér rólegan tíma ef þú hefur áhuga á að lesa þetta til enda.

Hitaðu kaffi, náðu þér í teppi og komdu þér vel fyrir

 

Látum okkur nú sjá .. Það eru allt of margir dagar síðan að ég bloggaði eitthvað síðast. Stundum kemur e-h þunglyndi yfir mann og þá kemur maður ekki staf á blað . Ég er búinn að reyna oft að setja e-h inn , en þegar að upp er staðið er þetta bölvað rugl eða þaðan af verra og þá hef ég ákveðið að sleppa því frekar en að birta það . Í svona heimi er spurning um að halda nafni , það eru gæðin sem skipta en ekki magnið

Mér finnst ósköp gaman þegar að ég fæ klapp á bakið. Steingrímur vinur minn commentaði inn á síðustu færslu "Það er orðið alvarlegt mál varðandi þig fjörkálfurinn mikli -- að taka væmna bíómynd fram yfir þessa amk. 60 sem koma daglega í fíluferð (og sjá bara gamalt efni) inn á síðu þína - hún Steinunn amma þín hefðu örugglega sagt "skammastu þín strákur"

Ég varð aldrei svo heppinn að hitta þá konu , en það sem ég hef heyrt , gerir mann stoltan. Hún ól upp mörg börn og gerði það með sóma. Pabbi og bræður urðu flestir að mönnum og má segja að ég hafi fengið vott að því uppeldi sem pabbi fékk . Þegar að hann ólst upp , var ekki mikið um peninga á heimilinu og því var farið með mat og peninga eins og gull.

Þegar að ég og SMS vorum að alast upp sem börn kenndi pabbi okkur strax að við yrðum að geta bjargað okkur sjálf. Hann kenndi okkur einnig að við ættum ekki að bruðla með peninga né mat. Sá matur sem við ættum , ættum við að nota. Ekki henda mat ef möguleiki væri á að borða eða nýta hann aftur. Hann sagði við okkur að við ættum og þyrftum að geta staðið á eigin fótum. Ég er ekki að segja að við höfum fengið slæmt uppeldi, alls ekki . Þetta uppeldi sem við SMS fengum hefur gert okkur systkinin að því fólki sem við erum í dag. Mest alla tíð höfum við komið okkur sjálf á framfæri, til dæmis ekki þurft að fá hjálp frá öðrum til að fá vinnu og þess háttar hluti. Við höfum alltaf sannað okkur sjálf .

Annar góður maður , Leó Óla sagði "Ég held að flestir greini þig sem pínulítið ofvirkann, og álíti að þú þurfir í sjálfu sér enga sérstaka hvatningu. Þetta hlé sem hljóti að taka enda fljótlega, eigi sér einhverjar eðlilegar skýringar. Þú geysist inn á ritvöllinn innan tíðar af þinni alkunnu snilld og látir móðann mása eins og þú eigir lífið að leysa"

Þegar að ég byrjaði að blogga fyrir meira en 2 árum , sagði ég engum frá þessari síðu . Fyrsta greinin sem ég skrifaði var um "Lögreglumálið" fræga. Það er þegar að Kolbeinn og Jonni slepptu frúnni Kolbeins , en svo var ég tekinn fyrir samabrot seinna um kvöldið .

Í fyrstu skrifaði ég inn greinar sem fjölluðu um ekki neitt , voru bara hreint kjaftæði . Síðan tók ég upp á því að birta myndir til þess að hneiksla fólk , en það fólk sem skoðaði síðuna voru aðallega þröngur hópur vina og vandamanna.

21. apríl 2005 sendi ég Steingrími á www.sksiglo.is grein um Norðurlandamótið í  pípulögnum og setti nafn og vefslóð undir og fékk ég þá nokkuð margar heimsóknir þann daginn.

22.apríl 2005 mætti ég til vinnu í Versló. Ég byrjaði daginn á því að líta inn á bloggið mitt og sá að teljarinn var eitthvað skrýtinn . Heimsóknarfjöldinn var kominn langt yfir meðaltal og hélt ég að hann væri eitthvað bilaður , enda blog.central.is þekkt fyrir bilanir. Síðan leit ég í heimsókn á www.sksiglo.is og skoðaði fréttir dagsins. Þar var frétt sem hljóðaði svo "Annar ágætur  bloggari, en aðeins orðljótari, en kann að segja frá. Smelltu HÉR"

Ég smellti og kom þá bloggið mitt í ljós. Þarna var ástæðan komin fyrir því að teljarinn var á yfirsnúningi. Steingrímur hafði linkað inn á mig og þá fóru hjólin að snúast. Alltaf bættist við gestafjöldan og í dag hefur hann rokkað frá svona 100 til 150 á venjulegum degi á meðan ég hef verið virkur að skrifa inn .

Á meðan ég bjó heima á Siglufirði var fólk oft að koma upp að mér á djamminu og hrósa mér fyrir góð skrif og sagðist alltaf skoða síðuna mína , en einhverja hluta vegna treystir sér það ekki til að kvitta fyrir komu sína . En það skiptir kannski ekki svo miklu . Það er bara gaman að vita að það eru einhverjir sem geta skemmt sér við að lesa þetta rugl sem mér dettur í hug að festa á blað. Í dag er heimsóknarfjöldinn að nálgast 40.000 , sem er eitthvað sem mér datt aldrei í hug að ætti eftir að ske. Ég man ekki hvað það liðu margir mánuðir áður en ég náði 1000 gestum.

Reyndar hef ég aldrei skilið afhverju fólk sækist svona í að lesa það sem ég skrifa. Mér sjálfum finnst þetta nú ekki vera merkilegt. Það eru margir aðrir færari pennar heldur en ég og margir aðrir sem skrifa um fyndnari og skemmtilegri hluti. Ef að einhver þorir að stíga fram og segja ástæðuna fyrir því að hann sé daglegur gestur þá er það vel þegið

- - -

En að öðru .. Hvað hefur skeð hjá mér á síðustu dögum .. Látum okkur nú sjá ...

Síðustu helgi, á laugardaginn nánar tiltekið, skelltum við okkur í keilu , ég , Árni , Svava , Alla og stórfrændi minn hann Guðmundur Óli sem ekki er gleymdur og á von á erfingja með sinni heitt elskuðu Öllu.

Reyndar var ég búinn að leggja skóna á hilluna en eftir mikið tuð frá sambúendum mínum í Sóltúni 30 , ákvað ég að slá til .

Við mættum upp í Keiluhöll um kl. 22:00 en fengum ekki braut í "fullorðins" salnum og vorum því sett á barnabrautina. Ég og Gummi stukkum á barinn og keyptum okkur bjór í Pepsi pappaglas , því að við máttum ekki vera með bjór innan um börnin. Þar sem bjórinn bragðaðist frekar illa í pappaglasi ákvað ég að drekka hann hratt, til þess að skemma hann ekki meir. Því hefði ég betur sleppt.

Fyrstu skotin hjá mér voru ekki að gera sig . Ég var eitthvað annars hugar. Ég var líklegast að hugsa um að bjórinn minn lægi undir skemmdum á meðan ég stæði á brautinni með kúlu í hönd , en ekki sitjandi í stól með glasið við varir mínar.

Fyrsta keppnin var svona upphitun taldi ég . Ég var að venjast gólfinu , skónum og finna réttu kúluna - Ég drullu tapaði fyrstu keppninni. Í annarri keppninni ... tapaði ég líka . Núna voru engar afsakanir til - nema að kannski hafði ég drukkið einum sopa of mikið - hver veit ?

Við ákváðum að taka einn leik i viðbót , nema að núna vildi Alla ekki vera með. Þannig að við vorum bara fjögur eftir. Fljótlega eftir að við byrjuðum , fór að síga á ógæfu hliðina hjá mér. Ég hitti illa (eins og venjulega) en til að kóróna allt , þegar að ég var að taka annað skotið af tveimur , var ég of fljótur að skjóta , helvítis keilurnar voru ekki komnar alla leið niður og hitti ég þá í ramman sem stillir þær af og var það tekið sem skot . Fékk ég þá allveg nóg, sparkaði í tjaldið sem skilur salina af , argaði , blótaði, reif mig úr skónum , klæddi mig í jakkann , sagði þeim að troða þessum leik upp í ####gatið á sér og strunsaði burt .. á barinn. Ég kann nefnilega ekki að tapa , og það sérstaklega fyrir Árna.

Á barnum settist ég niður með vini mínum honum Agli og röflaði um allt og ekkert, fékk mér nokkur skot og til að toppa allt , lét ég blanda fyrir mig drykk sem ég kynntist í Færeyjum , en hann samanstendur af Vodka , Gini og Cointrue (stafs.) . Eftir að hafa drukkið þetta allt var heilinn ekki alveg í jafnvægi.

Loksins kláruðu vitringarnir þrír keiluna og vildu þá fara í Þythokkí. Ég varð auðvitað vera með líka, ætlaði sko aldeilis að bursta Árna , en því miður varð það ekki raunin. Hann komst í 5-0 ef ég man rétt og svo minnkaði ég muninn í 5-1 og Árni svaraði fyrir sig í 6-1 og þá fékk ég nóg . Tók pökkinn og tróð honum ofan í næsta borð og strunsaði út með látum .

Þegar að hingað var komið , var kominn tími til að slútta kvöldinu. Svava þurfti fyrst að skutla Gumma heim , en við Árni biðum á barnum á meðan . Þar vældi ég út Opal staup handa okkur og ekki varð það til að bæta ástand mitt frekar. Nokkrum staupum síðar kom Svava að ná í okkur og var þá ferðinni haldið heim í Sóltúnið. Þegar að heim var komið vildi ég ekki hætta, heldur fékk mér 3 eða 4 staup af eplasnafs.

Eftir síðasta staupið varð eitthvað skammhlaup í höfðinu á mér. Allt í einu er ég kominn með Jack Bauer töskuna mína , teppi og kominn í skóna og stend úti fyrir framan blokkina og horfi ringlaður í kringum mig. Einhver rödd segir mér að fara til hægri og geng ég af stað. Ég heyri að hurðin opnast á blokkinni og ég lít fyrir hornið og sé að þetta er Árni . Hann hleypur til vinstri í átt að BMW-inum og gengur í kring um hann . Ég tek til fótanna og hleyp í burtu - í burtu frá einhverju sem ég vissi ekki hvað var. Árni kemur á eftir mér og stoppar mig  og spyr hvert ég sé að fara ?

Ég sagðist þurfa frískt loft , frískt loft til að hugsa . Ég væri í andlegri krísu og þyrfti næði en Árni vildi ekki sleppa mér og sagði mér bara að koma heim . Síðan spyr hann mig hvað ég sé að gera með teppi. Ég gat ekki svarað því , en sagði að hann mætti fá það . Hann sagði mér að hætta þessu rugli og koma heim , ég yrði bara drepinn ef ég færi í bæinn.

Ég hélt nú ekki ! Drepinn !? Ég væri sko vopnaður , ég væri með 3 kuta á mér , einn stóran og tvo dúkahnífa . Ég yrði bara fyrri til að stinga og þá væri ég sloppinn - svo einfalt væri það .

En Árni gafst ekki upp - Hélt áfram að reyna að tala mig til , þar til að ég afhenti honum hnífana , símann , lyklana, töskuna og allt sem ég var með í vösunum. En þetta var ekki nóg fyrir Árna , hann hætti ekki fyrr en ég gafst upp og fór heim með honum .

Þegar að við komum inn heima , fór ég beint inn í herbergi. Lagðist á sængina mína, í fötunum og þóttist ætla að fara að sofa - en í raun var ég bara að gabba Árna , því að ég ætlaði aftur út um leið og þau færu að sofa , en vegna ofurölvunar steinsofnaði ég á nokkrum mínútum og vaknaði ekki fyrr en daginn eftir - í spreng og gjörsamlega að drepast í hægri hendinni.

Afhverju ? jú , ég hafði fundið hárteygju frá Svövu sem ég hafði sett á hendina á mér og hún stöðvað allt blóðrennsli og nálardofinn var svo mikill að ég gat ekki hreyft fingurnar fyrstu mínúturnar. Svo tala ég nú ekki um þynnkuna sem fylgdi þessu kvöldi , hausinn var við það að springa, hélt að maginn væri sprunginn í mér og var svo á barmi ofþornunar.

Fyrstu skrefin fram úr voru ansi erfið , staulaðist fram og þar sat Svava brosandi og bauð mér góðan daginn - Ég tók undir og spurði hvort að við ættum verkjatöflur . Já svaraði Svava og benti á skápinn , ég staulaðist þangað og náði í parkódín og var að spá í að éta allt spjaldið en hugsaði svo .. þetta er allt þér að kenna , þér liði ekki svona ef þú kynnir þér hóf - þannig að ég skilaði pakkanum inn í skáp , lagðist upp í sófa og vorkenndi sjálfum mér þangað til að ég skrapp á fótboltaæfingu kl. 18:00 en það var líklegast erfiðasti klukkutími lífs míns.

- - -

Núna styttist í að ég taki við Sölustjórastarfinu hjá Merkismönnum, en forveri minn lætur af störfum 1. apríl , þannig að tæknilega séð tek ég við þann fyrsta þó að ég byrji ekki að viti fyrr en mánudaginn 3. apríl . Þetta leggst bara nokkuð vel í mig . Það sem felst í nýja starfinu er almenn sölumennska . Það er að segja að ég tek á móti fólki og fyrirtækjum sem eru í einhverskonar hugleiðingum með merkingar , skilti eða sandblástur og ráðlegg þeim með val og uppsetningu og þess háttar hluti .

Loksins, loksins frá því að ég hætti í Versló er ég kominn á öruggan stað með örugga vinnu. Síðustu mánuðir hafa verið ansi erfiðir og oft hef ég hugsað að ég hlít að hafa gert einhvern fjandann af mér í síðasta lífi sem Guð er að refsa mér fyrir í þessu lífi . Óheppnin hefur elt mig á röndum , fyrst með vinnuna í Rúmfatalagernum , en þar var með mér lofað gulli og grænum skógum sem reyndist svo vera brons og einn runni, svo var það Skiltagæslan sem ekkert varð úr en í dag er ég kominn með öryggi sem ég hef þráð lengi.

Reyndar eru tvö atvik sem ég taldi að myndu gera útaf við feril minn hjá Merkismönnum. Það fyrra skeði 17. febrúar. Ég mætti til vinnu eins hress og kátur og ég er þegar að ég vakna á morgnanna. Eftir að hafa drukkið einn kaffibolla er mér úthlutað verkefni. Ég á að sníða borða eftir máli sem á að fara utan á Ljósmyndasafn Reykjavíkur. Ég taldi það nú ekki vera mikið mál , þótt annað ætti eftir að koma í ljós síðar um daginn.

Ég hefst handa og mæli eins og mér var sagt að gera. Ég fæ út málin 2,50 á breidd og 3,64 á hæð og sker eftir því , kósa síðan hringi fyrir festingar og BINGÓ , ekki lengi gert .. kláraði þetta á tæpum 3 tímum . Seinna um daginn kemur Matti og sækir seglið og ætlar að þruma því upp og segi ég honum að þetta hafi aldrei verið betur gert og kveð hann með brosi á vör .

Tæpum klukkutíma síðar hringir Matti í mig segir mér að þetta passi engan veginn inn í ramman. Það vanti örugglega 20 cm upp á lengdina. Hann var varla búinn að sleppa orðinu , þegar að ég finn að hnéin eru að gefa sig, ég byrja að svitna og skjálfa , munnurinn á mér þornar upp og ég kem ekki upp orði. Stekk inn á lager , næ í gamla seglið, mæli það og fæ þá út 3,80 , ekki 3,64 eins og ég hafði skorið, þannig að seglið var 16 cm of stutt. En sem betur fer er Matti snjall drengur og náði hann að redda þessu fyrir horn.

Þeir sem vilja sjá þetta, þá hangir seglið utan á Ljósmyndasafni Reykjarvíkur niðri í bæ.

Þarna bjóst ég við því að fá að fá reisupassann frá Gunna en sem betur fer slapp ég fyrir horn. Reyndar nokkrum mínútum eftir að mistökin uppgvötuðust hringdi síminn og svarar Símon í símann og sé ég að hann verður fölur á svip og biðst afsökunar á þessu öllu saman og segir að þetta séu bara mistök , við munum redda þessu öllu , við munum festa hann upp á nýtt og segir svo við mig að þetta sé forstöðumaður Ljósmyndasafnsins og borðinn hafi slitnað af veggnum .. þarna fékk ég taugaáfall númer tvö og ætlaði að bara að labba út , þegar að allt gengið springur úr hlátri og uppgvöta ég þá að þeir voru bara að hrekkja mig þessu símtali , bara að sýna mér að þetta væri ekkert mál þótt að borðinn væri of stuttur. Það væri mannlegt að gera mistök.

Þarna ákvað ég að ég skildi hefna mín á þeim öllu og það rækilega og er ég ennþá að plana eitthvað virkilega nasty.

Hitt atvikið skeði svo í vikunni. Toyota kom með glænýjan Aygo , beint úr kassanum til okkar sem við áttum að merkja fyrir fyrirtæki. Nokkrum klukkutímum eftir að við fengum bílinn í hendurnar var ég að fíflast með álstiku og vildi svo heppilega til að ég rak hana í stuðarann á bílnum og rispaði hann niður í plast. Gerði 5 eða 6 cm langa rispu á miðjan stuðarann .

Taugaáfall númer þrjú var orðið að veruleika. En sem betur fer virðist þetta ætla að reddast .. mér til mikillar ánægju og vonandi á ég eftir að eiga langt og gott starf hjá Merkismönnum.

- - -

Ég keypti mér nýjan síma um daginn, Nokia 6101. Gamli síminn minn , Nokia 1100 var búinn að gefa upp öndina. Hann var hættur að móttaka SMS og inn hringingar. Sá nýji virðist ekki vera mikið skárri , er samt ekki allveg að fatta hvaða vandamál sé í gangi ?

Með tilkomu nýja símans ákvað ég um helgina að hringja í alla þá sem mér þykir vænt um . Ef þú hefur ekki fengið símtal frá mér .. sorry , þú ert dottinn útaf sakramentinu hjá mér. Núna verður þú að finna leið til að heilla mig til að komast á það á ný.

jæja.. þetta er komið út í sömusteypuna og þegar að ég byrjaði fyrst að blogga - Best að hætta núna.

ggs

Í dag mun vera 18. mars. Þá eru 9 dagar frá því að ég skrifaði síðast.. samt er enginn búinn að biðja um annað eða koma með einhverskonar áskorun ..

Fyrst að enginn nennir að lesa þetta lengur og svara fyrir sig  , ætla ég bara að horfa á Titanic á Bíórásinni.

ggs

Fyrst að maður liggur heima með einhvern flensuskít , ætti að gefast tími til þess að blogga eitthvað , allavega gera tilraun til þess.

Á laugardagskvöldið síðasta ákváðum við þremenningarnir í Sóltúninu að skella okkur í Diskókeilu upp í Öskjuhlíð. Þegar að þangað var komið , var okkur tilkynnt að það væri "smá" bið , sem reyndist vera einn og hálfur klukkutími . Þar sem þolinmæði er ekki mín sterkasta hlið þá vildi ég bara hætta við og slá kvöldinu upp í kæruleysi , en Svava sagði að þetta væri enga stund að líða og fórum við eftir hennar hugmynd.

Ég og Árni fengum okkur bjór á meðan beðið var og sátum við þrjú og röbbuðum um gamla og nýja tíma. Það var ansi margt í Keiluhöllinni og voru margir búnir að fá sér "aðeins" of mikið í tána , því að náungi sem sat á þarnæsta borði við okkur , tók sig til og byrjaði að æla á gólfið og það ekki einu sinni eða tvisvar , því á tímabili beið ég eftir því að lungun á honum kæmu upp úr honum . Djöfull sem þetta var ógeðslegt og fólkið sem sat á borði með honum virtist ekkert kippa sér upp við þetta.

Svava stóð upp og fór fram til að reka á eftir tímanum okkar , á meðan Árni fór til starfsmannana og lét vita af þessu en tepran ég , sat út í horni og passaði dótið okkar. Sem betur fer kom Svava fljótt og sagði að tíminn okkar væri kominn og áttum við 3 leiki pantaða.

Fyrsti leikurinn var svona upphitun hjá mér. Ég var að velja réttu kúluna , finna mig á brautinni og venjast skónum. Þar sem þetta prógress tók svoldið langan tíma , drullutapaði ég fyrsta leiknum , Svava var í öðru og Árni sem líklega hefur verið að æfa á laun , sigraði.

Annar leikurinn spilaðist aðeins betur , þar var ég aðeins farinn að finna mig og náði að skríða upp fyrir Svövu og náði öðru sætinu en að vanda hélt Árni toppsætinu og undir það síðasta var hann farinn að taka dansspor á meðan ég sparkaði í kúlustatífið.

Þá var komið að þriðja og síðasta leiknum. Verður þessi leikur lengi í minnum hafður , en þar sýndi eigandi þessarar síðu þvílíka takta að annað eins hefur ekki sést í Öskjuhlíðinni og voru margir á þeirri skoðun að þessi spilari ætti heima í Landsliði Íslands í keilu. Enduðu leikar þannig að ég fékk 94 stig, Árni 90 og Svava rak lestina með 37 stig.

En því miður verð ég að tilkynna það að ég hef hætt allri keilu iðkun og er búinn að leggja keiluskóna á hilluna . Þetta er erfið ákvörðun , en eftir síðustu keppni er ansi sætt að hætta á toppnum og vona ég að fólk virði þessa skoðun mína . Ég vill þakka Árna og Svövu fyrir drengilega baráttu í gegnum tíðina, þau voru verðugir andstæðingar. Megi Guð bæta hæfileika ykkar á keilubrautinni.

En að öðru ... Það er alveg ótrúlegt hvað það getur verið dýrt að fara út að borða hérna á Íslandi. Á föstudaginn fórum við vitringarnir þrír á Pi$$a Hut til að gera okkur dagamun - eða réttara sagt til að losna við uppvask.

Við pöntuðum 2 litlar pönnupi$$ur , eina medium og 3 gosglös. Á meðan við biðum skelltum við okkur á 1 skammt af osta fylltum brauðstöngum.

Þegar að við höfðum snætt þessar skítsæmilegu pi$$ur og skolað þeim niður með vatnsblönduðu Egilsgosi var komið að því að borga. Ég ætlaði að vera mikill herramaður og bauðst til að borga brúsann. Strákurinn fór yfir pöntunina , sló hana inn í kassann og sagði svo "þetta gera 6.480 kr." - Árni var fljótur að svara og sagði "við ætlum að splitta þessu í helming" en til að eyðileggja ekki kúlið , sagði ég með tárin í augunum "neinei ég borga þetta" og rétti fram kortið með skjálfandi hendi.

Þar með er Pi$$a Hut dottið út af matseðlinum hjá mér. Þvílíkt okur , það liggur við að maður sé rukkaður fyrir hvern klaka sem þeir setja í gosið hjá manni .

Það var reyndar einn ljós punktur við þessa ferð á Pi$$a Hut . Á meðan við vorum að bíða eftir pizzunum , fórum við Árni að rifja upp gamla tíma frá því að við vorum yngri og rifjuðust upp margar skemmtilegar minningar , sem væru efni í margar færslur hérna á blogginu. Ég ætla að koma með eina stutta .

Ég man svo sem ekki hvað við vorum gamlir þegar að þetta var. Þetta var allavega að sumri til og vorum við þá að æfa fótbolta með KS . Þetta var líka fyrir þann tíma , þegar að foreldrar þurftu að skutla börnum sínum út um allt.

Það var strákur sem ég ætla ekki að nafngreina , sem var mikið með okkur þetta sumar og þegar að fótbolta æfingarnar voru byrjaðar úti á Hóli , hjóluðu við alltaf á æfingu. Þessi strákur var frekar hræddur , reyndar er réttara sagt drulluhræddur við kríurnar sem gera fólki lífið leitt við Langeyrartjörnina og þegar að við komum að húsinu hans Ella í Gautum , kallaði hann alltaf "kapp" og stakk okkur af og beið svo við brúna þangað til að við komum.

Fyrst reyndum við halda í við hann , en vorum fljótir að átta okkur á hvað væri í gangi og ákváðum því að hrekkja hann aðeins. Næst þegar að æfingu kom og við lagðir af stað á hjólunum , sögðum við við hann að besta leiðin til þess að losna við kríurnar væri að hjóla eins hægt og hann gæti í gegnum kríuvarpið , því þá vissu kríurnar að hann ætlaði ekki að gera neitt.

Þegar að við komum að húsinu hans Ella , byrjar #RITSKOÐAÐ# að hægja á sér , en við höldum okkar hraða og þegar að við erum komnir að Hólsbrúnni sjáum við hann á skjaldbökuhraða , búinn að hjóla framhjá 2 eða 3 ljósastaurum , með aðra hendina veifandi upp í loftið og með allar kríur Siglufjarðar fyrir ofan sig .

Það munaði litlu að ég yrði bráðkvaddur úr hlátri , svo fyndið var að sjá þetta. Mig minnir líka að þetta hafi verið síðasta ferðin sem hann hjólaði með okkur á æfingu - held að pabbi hans hafi skutlaði honum á æfingar héðan í frá eða hann hafi hjólað efri leiðina þegar að sá gamli komst ekki.

= = =

Þegar að ég var lítill var mér sagt frá fyrirbæri sem var kallað "Tannálfurinn" . Ég kom heim og sagði pabba frá þessu , en hann sagði að þetta væri bara rugl . Það væri enginn tannálfur til og með því sama afskrifaði ég það. En í staðinn gáfu pabbi og mamma mér pening eða Playmobil þegar að ég missti tönn.

Ég trúði líka á jólasveininn. Ég var eflaust aldrei jafn stilltur og þegar að sá tími rann upp þegar að jólasveinninn gaf í skóinn. Pabbi og mamma hefðu getað látið mig moka fótbolta völlinn , svo góður var ég. En svo kom að því. Eitt kvöldið þegar að gamla settið var að horfa á fréttirnar fyrir jólin , var ég að gramsa inni í búri og þvottahúsi og rakst þá á kassa sem ég hafði aldrei séð áður . Ég opnaði hann og varð fyrir miklu áfalli. Þetta var draslið sem sveinki hafði verið að gefa mér og SMS í skóinn . Ég náði í SMS og sýndi henni og kassann og eftir smá vangaveltur , uppgvötuðum við að pabbi stóð á bakvið þetta - en ekki jólasveininn . Hann var bara tilbúningur eins og tannálfurinn. Þvílíkt sjokk , sem tók tíma að sætta sig við.

Á sama tíma var Lukku Láki í miklu uppáhaldi hjá mér og hafði verið í mörg ár á undan. Á leikskólanum þegar að ég átti að teikna myndir , teiknaði ég Lukku Láka eða aðra kúreka. Ekki bætti úr skák þegar að ég sá myndina Lone Ranger , þar sem hann var hefna bróður síns með hjálp æskuvinar síns , Tonto . Kúrekar voru sannir karlmenn. Þeir áttu hesta , byssur , flotta hatta og gátu drepið alla sem þeir vildu. Þetta voru menn sem ég leit upp til sem barn.

Fyrir nokkrum vikum varð ég fyrir álíka miklu sjokki og þegar ég komst að því að jólasveininn væri ekki til. Það var þegar ég frétti af kvikmynd sem hét Brokeback Mountain. Hún fjallar um tvo kúreka sem eiga í ástarsambandi uppi á fjalli og er víst ansi djörf , eða það sagði Triple-G á blogginu sínu.

Hvað fær fólk til þess að skrifa svona sögu ? Gerir fólk sér ekki grein fyrir því hvað þetta skemmir mikið !! Ég veit að John Wayne hefur snúið sér við í gröfinni . Þetta skemmir allveg karlmennsku ímyndina sem kúrekinn hafði.

Hvað haldiði að margir strákar í Texas eigi eftir að verða gay í kjölfar þessarar myndar ? Ég vill ekki hugsa það enda

= = =

Í kvöld táraðist ég . Ég táraðist af gleði. Ég táraðist þegar að Benfica rak síðasta naglann í krossinn hjá kraftaverkasmiðnum Benitez sem stjórnar Liverpool. Benitez sem gerði liðið að Evrópumeisturum í fyrra í Istanbúl , er í dag maðurinn sem allir Liverpool menn virðast elska að hata. Í upphafi leiktíðar var þetta maður sem gat gert kraftaverk , líkt og Jesú , hann átti að vinna ensku deildina og ég veit ekki hvað og hvað , en í dag virðist hann fá sömu örlög og Jesú Kr. Guðmundsson - negldur á kross og grýttur fúkyrðum frá Liverpool mönnum , en Jessi fékk grjót - sbr. Baggalút :

Það er í það minnsta ekki hægt að kvarta yfir útsýninu", hugsaði ég með mér þar sem ég hékk og horfði niður eftir hæðinni. Talsverður mannfjöldi hafði safnast fyrir framan krossinn og góndi. Einn krakkinn greip stein og bjóst til að grýta mig. Fullorðin kona greip í hendina á barninu til að stöðva það.
"Þetta er allt í lagi," sagði ég stundarhátt og brosti. "..þetta versnar ekki mikið úr þessu!" Hún leit undrandi til mín og sleppti takinu á barninu.
- Steinninn hæfði hnéð á mér.

Fyrir þá sem ekki vita , tapaði Liverpool 2-0 í kvöld  og samanlagt 3-0.

Ég veit .. ég veit .. ég hef ekki efni á neinu .. Manchester United komst ekki einu sinni í 16 liða úrslitin .. þannig að komið með skot á móti. Ég get vel tekið þessu ..

kv. ggs

Fyrstu línur þessa bloggs eru skrifaðar á flugvellinum á Sauðárkrók . Ég sem ætlaði að hafa það náðugt á vellinum , lesa blað og éta Prince Polo , en þegar á völlinn var komið sá ég að þetta voru sömu blöðin sem ég las þegar að ég flaug síðast, haustið 2004.

Það er allveg merkilegt , miðað við það hvað flugfélögin okra á fluggjöldum að þeir geti ekki keypt nokkur tímarit , eins og Séð & Heyrt , Mannlíf eða Bleikt & Blátt.

Annað sem hefur breyst frá því að ég flaug á milli Sauðárkróks og Reykjavíkur , er gjaldið sem fólk þarf að borga fyrir farið með flugrútunni milli Siglufjarðar og Sauðárkróks , en það hefur hækkað úr 500 kr í 1800 kr ! Þetta er svo mikið okur , að það nær engri átt !!

Ég lagði af stað norður á föstudaginn kl. 16:00 , á jeppaskrípi sem Guðni bróðir var að fá sér. Þetta er Land Cruiser Diesel , eldgamall og úrsér genginn , en Guðni sér eitthvað gott við hann og ætlar að dunda sér við að gera hann upp. Ferðalagið byrjaði ekki gæfulega , því að þegar að ég fór af stæðinu hjá Merkismönnum , fór bíllinn að hoppa og skoppa á Miklubrautinni og á tímabili var hjartað á mér kominn niður fyrir eistun af hræðslu við það að valda árekstri , en ég komst á endanum upp í Gúmmivinnslustofu , þar sem dekkin voru jafnvægisstillt og skánuðu þá aksturs eiginleikar bílsins til muna , eða þannig að hjartað fór að hækka stöðu sína og nálgast sinn rétta stað.

Ég keyrði heim í einni bunu , fyrir utan pissi stopp á Blönduósi, en þangað var ég kominn um klukkan 19:15. Ég var búinn að rembast við að koma Krúsanum í 100 km/klst alla leiðina , og loksins þegar ég var kominn langleiðina að Húnaveri tók hann við sér og byrjaði þá hraðinn að aukast og þegar að ég var kominn yfir 100 km/klst sá ég í myrkrinu bílaröð sem læddist í gegnum Langadalinn , tók ég smá aríu á þessum hálfvitum sem keyrðu eins og kellingar og þegar að síðasta blótsyrðið hrökk af vörum mínum sá ég að móttökunefndin frá Blönduósi var mætt á svæðið - Bláljós kviknuðu út í kanti !

Yfirleitt þegar að Labradorinn var að stoppa mig heima á Sigló , blótaði ég og barði í stýrið , en þarna sprakk ég úr hlátri - hló eins og geðsjúklingur , einn í krúsanum með MP3 spilarann í eyrunum, hægði á mér , reif heyrnatólin af mér , setti á mig belti og lagði út í kanti og beið komu Lögreglumannsins.

Þegar að hann kom að bílnum var ég ennþá flissandi , bauð honum góðan daginn og fylgdi honum síðan yfir í Lögreglubílinn . Þar rétti hann mér gulan miða þar sem mér var tilkynnt að "Lögreglan á Blönduósi hefði haft af mér afskipti og jarí jarí" - Síðan spurði lögregluþjónninn afhverju mér finndist þetta fyndið , sagði ég honum söguna , að ég hefði verið í allan dag að reyna að koma bílnum í 100 km/klst og loksins þegar að það hefði tekist þá hefði ég verið stoppaður. Fyrir þetta stopp fæ ég 10.000 kr í sekt , en ég veit ekki með punktana !? Vonandi slepp ég .

Ég var síðan kominn heim rétt yfir 21:00 og var dásamlegt að sjá ljósin frá göngunum , fann alveg sælulíðan renna í gegnum líkamann þegar að ég kom út og keyrði strandaveginn - á 70 km / klst , enda óþarfi að láta stoppa sig 2var á nokkrum klukkutímum .

Þegar að í bæinn var komið , byrjaði ég á að losa bílinn , en ég tók nokkur skilti norður fyrir Merkismenn og síðan skrapp ég í heimsókn í Kardimommubæ til gömlu hjónana . Það er alltaf gaman að koma heim , fá móttökur eins og týndi sonurinn sé loks kominn heim eftir margra ára útlegð , en ég hafði ekki komið heim frá því um jólin . Það er nokkuð víst að það verður styttra á milli heimsókna héðan í frá.

Seinna um kvöldið komu Ramminn , Árni Einar og Kiddi í heimsókn til mín í Glæsibæ , þar sem nokkrir öllarar voru drukknir ásamt einni flösku af Rauðvíni. Þegar að fjör fór að færast í leikinn var haldið upp í Svallholt þar sem lappinn var tengdur við hátalara og sungu menn með bjór í hönd hvern slagarann og var mikið fjör og mikið gaman.

Eftir að hafa sungið okkur hása , var haldið á Bíóið þar sem SMS var að vinna og drukknir nokkrir bjórar , áður en Bryndís skutlaði mér heim í Glæsibæ þar sem ég svaf síðustu nóttina í bili - því að ég er búinn að leigja Glæsibæ í nokkra mánuði og tel ég mig hafa fengið ágætustu leigjendur.

= Innskot - Helvítis flugvélin er loksins komin, henni seinkaði bara um 40 mínútur - klára restina þegar að heim er komið .

Jæja.. Ég ætlaði að klára þennan pistil á sunnudagskvöldið , en vegna anna og leti hef ég engu komið í verk - verð að fara að herða mig í skrifum eða bara hætta þessu .

En eins og ég segi , var allveg dásamlegt að komast heim á Sigló , og er ég að spá í því að fara aftur fljótlega, hugsanlega helgina 17 - 19 mars ?

= = =

Síðastliðinn sunnudag varð Manchester United , enskur deildarbikarmeistari, þegar að liðið lagði Wigan að velli , 4-0.

Þótt að þessi bikar sé nú ekki sá virðulegasti sem hægt er að vinna í bransanum , var virkilega gaman að sjá Neville og félaga lyfta upp "eggjabikarnum" og fagna . Ég fékk netta gæsahúð við að sjá verðlaunaafhendinguna.

Við erum allavega komnir með 1 dollu á þessu ári, þannig að ég þarf ekki að skipta um lið , eins og ég hótaði í fyrra - sagði ef að eitt bikarlaust ár kæmi í viðbót, myndi ég skipta út Manchester hjartanu fyrir eitthvað annað.

= = =

Um helgina á meðan ég var á Sigló , hitti ég mann að nafni Jón Heimir , sem er betur þekktur fyrir að vera Hagkaup módel hérna á árum áður. Jón Heimir spurði hvort að ég hefði áhuga á að koma á fund hjá Siglfirðingafélaginu , sem ég var allveg til í og var síðan fundur hjá stjórninni í kvöld , þar sem ég var settur í árshátíðarnefnd félagsins, ásamt fleira fólki s.s Selmu Hauks og Jón Heimi.

Á meðan við vorum að spjalla saman , kom upp umræða um að það þyrfti að fara að fá yngra fólk í félagið og auglýsi ég hér með eftir fólki sem hefur hjartað á réttum stað og vill gerast félagi , það eru engar kvaðir á fólki , þú þarft ekkert að fara í nefndir eða stjórnunarstörf frekar en þú villt.

Þeir sem hafa áhuga geta haft samband við mig í síma , e-mail eða hérna á síðunni.

= = =

Í dag er merkur dagur í sögu Íslands. Í dag eru 17 ár liðin frá því að bjór var leyfður aftur í sölu í ÁTVR. Þetta er merkur dagur , sem fólki er skylt að halda upp á með því að fá sér einn kaldan yfir sjónvarpinu eða bara svefnin .

Það er allveg pottþétt að ég á eftir að fá mér einn eftir fótboltaæfingu , svona til þess að ná mér niður og slaka á .

En jæja.. ég er farinn í bolta . Það er aldrei að vita hvort að ég bæti við hérna á eftir , ef að öllarinn verður að fleirum .

ggs